Lanzarote to jedna z najbardziej fascynujących i najmniej oczywistych wysp Archipelagu Kanaryjskiego. Zamiast typowych, gęsto zabudowanych kurortów i gigantycznych hoteli odnajdziemy tu surowy, wręcz kosmiczny krajobraz. Człowiek nauczył się tu żyć w pełnej harmonii z naturą. Ta unikalna estetyka to w ogromnej mierze zasługa wybitnego artysty i architekta Césara Manrique. Obronił on swoją rodzinną wyspę przed masową i chaotyczną zabudową. Podróż na Lanzarote to wyprawa na styku potęgi geologii i genialnego designu. Przygotowaliśmy praktyczny przewodnik po TOP 10 atrakcjach Lanzarote, który pomoże zaplanować idealny pobyt na wyspie. Znajdziesz tu wyłącznie sprawdzone informacje, konkretne lokalizacje, ciekawostki oraz porady. Pozwolą Ci one uniknąć tłumów i w pełni poczuć klimat tego niezwykłego miejsca.
Skorzystaj z Booking.com gdzie znajdziesz najlepsze hotele i apartamenty
Potrzebujesz samochodu podczas wakacji, zarezerwuj z Booking.com lub przez discovercars.com
Ciebie to nic nie kosztuje, a ja pozyskam środki na następne artykuły. Z góry Ci dziękuję!
1. Park Narodowy Timanfaya
Park Narodowy Timanfaya to absolutne „serce” wulkanicznej tożsamości Lanzarote. Krajobraz, który tu widzimy, uformował się stosunkowo niedawno, bo podczas potężnych, trwających nieprzerwanie przez sześć lat erupcji w latach 1730–1736. Kataklizm ten całkowicie zmienił oblicze wyspy, grzebiąc pod grubą warstwą bazaltu i popiołu kilkanaście tętniących życiem wiosek oraz najbardziej żyzne tereny uprawne. Dziś ten chroniony obszar leży w południowo-zachodniej części wyspy, w gminie Yaiza, a najwygodniej dojechać do niego malowniczą drogą LZ-67.
Ziemia w tym miejscu wcale nie wygasła, a jedynie drzemie. Zaledwie kilka metrów pod powierzchnią temperatura osiąga kilkaset stopni Celsjusza. Można się o tym przekonać tuż po zaparkowaniu auta na wzniesieniu Islote de Hilario. Ze względów bezpieczeństwa oraz ochrony delikatnego ekosystemu po terenie parku nie można poruszać się pieszo ani prywatnym samochodem. Całe zwiedzanie opiera się na przesiadce do specjalnego autokaru, który zabiera turystów w niezwykle widowiskową, 14-kilometrową trasę pomiędzy kraterami i polami zastygłej lawy. Na miejscu działa też restauracja El Diablo. Potrawy są tu grillowane bezpośrednio nad naturalnym otworem wulkanicznym, bez użycia jakiegokolwiek sztucznego paliwa.
2. Jameos del Agua
To jedno z najbardziej spektakularnych dzieł Césara Manrique, które udowadnia, że surowa natura i nowoczesna architektura mogą tworzyć spójną całość. Jameos del Agua to w rzeczywistości fragment gigantycznego, zapadniętego tunelu wulkanicznego. Powstał on po erupcji wulkanu Corona około 3 do 4 tysięcy lat temu. Obiekt ten znajdziemy w północnej części wyspy, tuż przy drodze LZ-1, niedaleko malowniczej miejscowości Punta Mujeres. Manrique dostrzegł w zrujnowanym i zaśmieconym przez mieszkańców zapadlisku potencjał na stworzenie unikalnego centrum kultury i sztuki. Zrealizował go na przełomie lat 60. i 70. XX wieku.
Sercem kompleksu jest naturalne, podziemne jezioro zasilane wodami oceanu, które przesączają się przez porowate skały bazaltowe. Jest ono domem dla unikalnego gatunku – ślepych krabów albinosów (Munidopsis polymorpha). Te maleńkie, białe stworzenia naturalnie występują jedynie w głębinach oceanicznych. Tutaj można je obserwować gołym okiem na ciemnym dnie jeziora, gdzie wyglądają niczym rozsypane gwiazdy. Druga część kompleksu to kultowy, zaprojektowany przez Manrique biały basen otoczony tropikalnymi palmami oraz niesamowita sala koncertowa wbudowana bezpośrednio w wulkaniczną jaskinię, słynąca z wybitnej, naturalnej akustyki.
3. Cueva de los Verdes
Zaledwie kilkaset metrów od Jameos del Agua znajduje się kolejna część tego samego, gigantycznego systemu jaskiń lawowych. Cueva de los Verdes oferuje jednak zupełnie inne doznania. To surowa, mistyczna podróż w głąb ziemi, bez designerskich basenów, za to z potężną dawką surowej geologii. Jaskinia leży na północy wyspy, w bezpośrednim sąsiedztwie Jameos del Agua. Ułatwia to logistykę i pozwala odwiedzić oba miejsca za jednym zamachem.
Nazwa jaskini wcale nie pochodzi od koloru zielonego, lecz od nazwiska rodziny Verde, która w dawnych wiekach była właścicielem tych ziem. Przejście podziemną trasą o długości około 1 kilometra odbywa się wyłącznie w zorganizowanych grupach z przewodnikiem. Trasa jest wspaniale oświetlona, co pozwala podziwiać niesamowite formacje skalne, wiszące nacieki lawowe oraz zróżnicowane odcienie bazaltu. Inwazje piratów z Afryki Północnej w XVI i XVII wieku zmuszały mieszkańców wyspy do poszukiwania bezpiecznych kryjówek. Ta głęboka jaskinia idealnie spełniała tę rolę. Na samym końcu trasy na odwiedzających czeka niezwykłe złudzenie optyczne przy podziemnym jeziorze. To spektakularny sekret, którego przewodnicy proszą nie zdradzać kolejnym turystom, aby nie psuć im niespodzianki.
Ważna wskazówka: Wewnątrz jaskini panuje stała temperatura (około 19°C), ale wilgotność bywa wysoka. Ścieżki bywają śliskie, a sufity w niektórych miejscach są bardzo niskie, dlatego koniecznie załóż stabilne, sportowe buty zamiast sandałów czy klapek.
4. Mirador del Río
Jest to kolejny popis geniuszu Césara Manrique, który idealnie obrazuje jego koncepcję integracji sztuki z naturą. Mirador del Río to punkt widokowy położony na samym północnym krańcu wyspy. Został wbudowany w strome, niemal pionowe klify Famara na wysokości około 475 metrów nad poziomem morza. Dojedziemy tu krętą drogą LZ-201 lub LZ-202. Ciekawostką jest fakt, że pod koniec XIX wieku w tym dokładnie miejscu znajdowała się tajna wojskowa bateria artyleryjska (Batería del Río). Była wykorzystywana podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej. Manrique całkowicie przekształcił te surowe umocnienia, maskując budynek grubą warstwą wulkanicznego kamienia. Obiekt jest niemal całkowicie niewidoczny z zewnątrz.
Z przeszklonego, organicznie zaokrąglonego wnętrza kawiarni oraz z zewnętrznych tarasów rozpościera się fenomenalny, panoramiczny widok na sąsiednią, niemal płaską wyspę La Graciosa oraz mniejsze, bezludne wysepki archipelagu Chinijo. Doskonale widać stąd również błękitną cieśninę oddzielającą obe wyspy oraz dawne saliny położone u stóp klifu. Mienią się one różnymi odcieniami różu i bieli.
Ważna wskazówka: Zanim kupisz bilet wstępu na teren samego obiektu, upewnij się, jaka jest pogoda na północy. Klify Famara bardzo często spowijają gęste chmury i mgła. Jeśli widoczność jest zerowa, odłóż wizytę na inny dzień. Jeżeli nie chcesz płacić za wejście do kawiarni, niemal identyczny widok na La Graciosę rozciąga się z darmowej, szutrowej ścieżki ciągnącej się wzdłuż klifu kilkadziesiąt metrów na zachód od wejścia.
5. El Golfo i Charco de los Clicos (Zielone Jezioro)
To jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc na całej wyspie, prezentujące niesamowity kontrast kolorów. Charco de los Clicos (nazywane potocznie Lago Verde) to intensywnie zielone jeziorko położone wewnątrz zapadniętego do oceanu krateru wulkanicznego. Znajduje się ono na zachodnim wybrzeżu wyspy, tuż obok malowniczej wioski rybackiej El Golfo, do której dojedziemy drogą LZ-703.
Za ten jaskrawy, niemal neonowy odcień wody odpowiadają obecne w niej algi oraz bardzo wysokie stężenie siarki. Szmaragdowa woda spektakularnie kontrastuje z czarnym piaskiem plaży, rdzawoczerwonymi ścianami krateru oraz głębokim błękitem Oceanu Atlantyckiego. Ciekawym aspektem tego miejsca jest obecność oliwinu. To zielony, półszlachetny minerał wulkaniczny, którego drobne kryształki można bez trudu znaleźć bezpośrednio w czarnym piasku na pobliskich plażach. Obiekt można podziwiać ze specjalnie przygotowanego tarasu widokowego, na który prowadzi krótka, łatwa ścieżka z darmowego parkingu na skraju wioski.
Ważna wskazówka: Samo jezioro jest ściśle chronionym rezerwatem przyrody – zejście bezpośrednio na plażę przy jeziorku i dotykanie wody jest surowo wzbronione. Po sesji zdjęciowej warto udać się do samej wioski El Golfo, która słynie z doskonałych restauracji serwujących świeże ryby i owoce morza bezpośrednio nad brzegiem oceanu.
6. Los Hervideros
Zaledwie kilka kilometrów na południe od El Golfo znajduje się miejsce, w którym można na własne oczy zobaczyć potęgę oceanu rzucającego wyzwanie zastygłej lawie. Los Hervideros (co dosłownie oznacza „Wrzące Wybrzeże”) to formacja czarnych, bazaltowych klifów pełnych podwodnych jaskiń, łuków skalnych i głębokich szczelin. Ta formacja leży przy trasie LZ-703 łączącej El Golfo z Salinas de Janubio.
Gdy gorąca lawa z Timanfaya spływała do oceanu w XVIII wieku, gwałtowne schłodzenie skały w kontakcie z zimną wodą utworzyło skomplikowaną sieć labiryntów i pustych przestrzeni. Dziś fale z ogromną siłą wtłaczają wodę do tych skalnych tuneli. Sprawiają, że uderza ona o ściany i z hukiem wystrzeliwuje w górę przez naturalne kominy, co wygląda tak, jakby woda wokół klifów dosłownie wrzała. Wzdłuż klifów wytyczono bezpieczne, kamienne ścieżki i balkony widokowe, dzięki którym możemy podejść bardzo blisko tego spektaklu.
Ważna wskazówka: Atrakcja jest całkowicie bezpłatna i dostępna o każdej porze. Największe wrażenie robi podczas silnego wiatru i przypływu, kiedy fale są najwyższe. To także doskonałe miejsce na podziwianie zachodu słońca w surowej oprawie.
7. Region winiarski La Geria
La Geria to jeden z najbardziej unikalnych regionów winiarskich na świecie, rozciągający się w środkowej części wyspy wzdłuż drogi LZ-30. Kiedy potężne erupcje w XVIII wieku zasypały żyzne pola grubą warstwą czarnego popiołu wulkanicznego (zwanego lokalnie picón), rolnicy znaleźli się na skraju bankructwa. Zamiast się poddać, opracowali genialną metodę suchej uprawy, która dziś zachwyca architektów krajobrazu na całym świecie.
Każdy krzew winorośli sadzony jest w szerokim, głębokim dole wykopanym bezpośrednio w czarnym popiele. Popiół ten ma niezwykłą właściwość. W nocy chłonie wilgoć z powietrza (rosę) i oddaje ją roślinie w ciągu dnia, jednocześnie zapobiegając parowaniu wody z gleby. Każde takie wgłębienie otoczone jest półkolistym murkiem z wulkanicznych kamieni (zocos), który chroni delikatną winorośl przed stałymi, silnymi pasatami. Wzdłuż drogi LZ-30 zlokalizowanych jest wiele tradycyjnych winiarni (bodegas), takich jak Bodega El Grifo (najstarsza na Kanarach, działająca nieprzerwanie od 1775 roku), La Geria czy Rubicón.
8. Plaża Papagayo
Dla wielu jest to najpiękniejsza plaża na Lanzarote. Playa de Papagayo leży na terenie chronionego obszaru przyrodniczego Monumento Natural de Los Ajaches na samym południu wyspy. Znajduje się zaledwie kilka kilometrów na wschód od tętniącego życiem kurortu Playa Blanca. Pod względem geologicznym ten obszar jest najstarszą częścią wyspy, liczącą sobie miliony lat. Doskonale widać to po mocno zwietrzałych, łagodnych wzgórzach otaczających wybrzeże.
W przeciwieństwie do północnych, bardzo wietrznych plaż, Papagayo to urokliwa, doskonale osłonięta od wiatru zatoczka w kształcie półksiężyca z drobnym, jasnym piaskiem i wyjątkowo spokojną, turkusową wodą. Dzięki temu panują tu doskonałe warunki do pływania i snurkowania. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się kilka innych, niemniej urokliwych plaż, takich jak Playa Mujeres czy Playa del Pozo, na które można łatwo przejść pieszo przez wzgórza.
9. Jardín de Cactus
To ostatnie wielkie dzieło Césara Manrique zrealizowane przed jego tragiczną śmiercią w 1992 roku. Ogród Kaktusów powstał w dawnym, opuszczonym kamieniołomie, z którego okoliczni rolnicy przez lata pozyskiwali piasek wulkaniczny do swoich upraw. Artysta zamienił to surowe i zaniedbane obniżenie terenu w imponujący, wielopoziomowy amfiteatr botaniczny w miejscowości Guatiza na północy wyspy, tuż przy drodze LZ-1.
Wybór tej lokalizacji nie był przypadkowy. Region Guatiza od wieków słynął z uprawy opuncji figowej, na której hodowano koszenilę, czyli mszyce dostarczające cennego, naturalnego, czerwonego barwnika (karminu). W ogrodzie rośnie obecnie ponad 4500 okazów kaktusów reprezentujących około 450 różnych gatunków pochodzących z obu Ameryk, Afryki i Azji.
10. Playa de Famara
Jest to zupełne przeciwieństwo spokojnej i osłoniętej plaży Papagayo. Playa de Famara to mekka dla surferów, kitesurferów i miłośników dzikiej, nieskrępowanej przyrody. Plaża znajduje się na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy, u stóp spektakularnego masywu Famara, a dojedziemy do niej bezpośrednio drogą LZ-402. Masyw ten wieńczy najwyższy szczyt Lanzarote – Peñas del Chache, wznoszący się na wysokość 671 m n.p.m.
Plaża ciągnie się przez kilka kilometrów i jest stale smagana silnymi wiatrami oraz potężnymi falami Atlantyku. Złoty piasek miesza się tu z czarnym osadem wulkanicznym, a majestatyczne, wznoszące się bezpośrednio nad plażą klify tworzą niesamowite tło. To idealne miejsce na długie spacery, naukę surfingu w jednej z wielu lokalnych szkółek w pobliskiej wiosce Caleta de Famara oraz podziwianie spektakularnych zachodów słońca. Woda cofająca się na płaskim piasku działa jak gigantyczne lustro, odbijając niebo i potężne klify.
Podsumowanie
Lanzarote to wyspa, gdzie surowość wulkanicznych pól lawowych, zielone laguny, dzikie plaże oraz genialna architektura Césara Manrique tworzą mieszankę, która zapada w pamięć na zawsze. Przestrzegając prostych zasad – takich jak unikanie godzin szczytu w Timanfaya, zakup biletów łączonych czy zachowanie ostrożności na szutrowych drogach – zyskasz gwarancję udanej, bezstresowej podróży po tej niezwykłej, księżycowej krainie.
